25-11-2019, Saat: 19:32
Konu Güncel Özeti: Konuyu başlatan kişi, yılda sadece 3 atak yaşamasına rağmen zaman zaman hiçbir şeyden tat alamadığını, içine kapandığını ve yalnız hissettiğini belirtiyor. Diğer kullanıcılar, bu atak sayısının çok düşük olduğunu ve kendilerinin ayda 3 atak yaşadığını söyleyerek şanslı olduğunu ifade ediyor. Bazı kullanıcılar, atak sayısı az olsa bile duygusal yükün ağır olduğunu, hayatın her anında bir eksiklik hissettiklerini ve eski mutluluklarına dönemediklerini paylaşıyor. Yaşlanma korkusu da dile getiriliyor; bir kullanıcı 60 yaş sonrasını merak ederken, diğerleri ileride başka sağlık sorunlarının da ekleneceğini söylüyor. Forumda ayrıca, hastalığın sevdiklerine yük olma korkusu ve kendini temiz hissedememe gibi duygular da tartışılıyor. Genel olarak, katılımcılar bu duyguların normal olduğu konusunda hemfikir ve birbirlerine destek oluyor.
Biliyorum bu yaşadığımız olaydan dolayı çok yıprattık kendimizi ama bazı dönemlerde hiçbir şeyden tat alamıyorum ve böylelikle içime kapanıyorum. Bu da tabii ki yalnız hissettiriyor beni. Bana özgü bir durum mu yoksa siz de yaşıyor musunuz ara dönemlerde? Herhangi bir atak falan da söz konusu değil böyle hissetmemde, yılda atak sayım en fazla 3 çünkü.
Ek Bilgiler:
Kronik hastalıklarla yaşayan birçok kişi, atak sıklığından bağımsız olarak duygusal dalgalanmalar yaşayabilir. Bu durum, hastalığın getirdiği belirsizlik, sosyal izolasyon ve gelecek kaygısından kaynaklanabilir. Kişinin kendini eksik ya da yalnız hissetmesi oldukça yaygındır. Destek gruplarına katılmak, hisleri paylaşmak ve profesyonel psikolojik destek almak bu duygularla başa çıkmada yardımcı olabilir. Ayrıca, günlük tutmak, hafif egzersizler yapmak ve keyif alınan aktivitelere zaman ayırmak da ruh halini iyileştirebilir.
Bu bilgiler kişisel deneyimler olup tıbbi tavsiye niteliği taşımaz, mutlaka hekiminize danışınız.
Beni tek korkutan şey 60 yaş ve sonrası 